Mieszkał w Hiszpanii 30 lat i był częścią tamtego procesu szkolenia. Po przeprowadzce do Polski pracował w Legii Warszawa, a dziś stara się stworzyć wnieść widzewską akademię na wysoki poziom, która ma w przyszłości dostarczać same korzyści czterokrotnemu mistrzowi Polski. Zapraszamy na wywiad z dyrektorem Akademii Widzewa, Piotrem Urbanem.

Piotr Grymm: Pracowałeś jako dyrektor obozów sportowych, trener drużyn młodzieżowych, analityk, dyrektor metodologii szkolenia, szkoliłeś również trenerów. Dzisiaj jesteś dyrektorem Akademii Widzewa i ekspertem w Polsacie i Eleven Sports przy okazji meczów Ligi Mistrzów i ligi hiszpańskiej. W której roli czułeś najlepiej w trakcie całej swojej kariery? Specjalnie nie wymieniłem tutaj kariery piłkarskiej, bo podejrzewam, że to byłoby na pierwszym miejscu.

Piotr Urban: W piłce najfajniej w nią grać (śmiech). W pewnym momencie jednak zrozumiałem, że czegoś mi zabraknie, żeby grać na tym najwyższym poziomie, o którym marzy każde dziecko. Kiedy miałem 17 lat, to już trenowałem innych w Hiszpanii. Miałem okazję zobaczyć, jak wygląda praca trenera z bliska. Później byłem też analitykiem w Osasunie i zobaczyłem, że nie jest to aż takie fajne, jak pewnie kibice sobie wyobrażają. Większość pewnie myśli, że praca trenera wygląda tak, że idziesz sobie na półtorej godzinki na trening, masz później cały dzień wolny, a przy tym bardzo dobrze ci płacą. Oczywiście, to jest bardzo fajna praca, ale ma też wiele minusów i zrozumiałem, że to nie jest dla mnie. Najlepiej czuje się z młodzieżą. Lubię pomagać innym i przez ten czas, gdy nie pracowałem w żadnym klubie, a byłem tylko ekspertem telewizyjnym, to uświadomiłem sobie, że chciałbym dołączyć do jakiegoś fajnego projektu. Nakręca mnie pomaganie innym, a jak oglądasz trening z boku, to widzisz więcej. Dlatego odpowiada mi rola szefa szkolenia, czy tak jak teraz dyrektora w Akademii Widzewa.

Tęsknisz za Hiszpanią?

Tylko zimą. Teraz mamy świetną pogodę i tego nie odczuwam (śmiech). Ja i moja żona na szczęście jesteśmy takimi osobami, że niewiele nam do szczęścia potrzeba. Przeprowadziliśmy się do Łodzi, bo nie wyobrażałem sobie, żeby to wyglądało inaczej, bo jak chcę dobrze wykonywać swoją pracę, to muszę być tutaj na miejscu. Zawsze się śmieję, że potrzebuję mieć blisko Żabkę i dobry Internet, więc naprawdę jest w porządku. W Hiszpanii mieszkałem 30 lat, więc wiadomo, że jak mogę to chętnie tam wracam, ale czasu za dużo nie mam.

"Uważam, że trenerzy są jednym z problemów w szkoleniu młodzieży, bo napinają się na wynik".

Spędziłeś w Hiszpanii wystarczająco dużo czasu, żeby móc wskazać różnice w szkoleniu młodych zawodników w Hiszpanii i w Polsce. Poniekąd zrobiłeś to w wywiadzie dla klubowego serwisu. Użyłeś wówczas stwierdzenia, że tutaj „więcej się napinają, w Hiszpanii bardziej podchodzą do tego, jak hobby”. Oznacza to, że w Polsce dzieci, albo rodzice tych dzieci podchodzą do trenowania, jak do szansy na lepsze życie, karierę, pieniądze?

Takie mam wrażenie. Ale nie tylko rodzice. Trenerzy również. Wiele razy na różnych konferencjach mówiłem, co myślę. Uważam, że trenerzy są jednym z problemów w szkoleniu młodzieży, bo napinają się na wynik. Z jednej strony ich rozumiem, bo jeśli wygrasz, to dostaniesz do prowadzenia lepszą drużynę i zarobisz trochę więcej. Wtedy nie myślisz o rozwoju dziecka, tylko o tym, żeby wygrać, bo dzięki temu możesz mieć lepsze życie. Rolą takiego trenera jest sprawić, żeby dzieci miały frajdę z grania w piłkę. Ja w Hiszpanii przez 10 lat trenowałem za darmo i większość trenerów w Hiszpanii trenuje dzieci za darmo. Oczywiście każdemu życzę żeby zarabiał i to jak najwięcej, ale przez to, że trenerzy w Hiszpanii trenują za darmo, to nie nakręcają się na wynik. Chcą wygrywać, ale wiedzą, że to ich życia nie zmieni. Inną sprawą jest trenowanie w profesjonalnych klubach. Tam zarobki powinny być już na odpowiednim poziomie. Wracając do meritum, to w Hiszpanii rodzicom zależy na tym, żeby dziecko idąc na trening dobrze się bawiło i uczyło się odpowiednio zachowywać w grupie. To jest miejsce, gdzie znajdujesz sobie przyjaciół.

W Polsce natomiast rodzice wysyłają dzieci na treningi, jakby szły do pracy i nakręcają je i siebie na wynik. To jest chore. Tym bardziej, że przeważnie jest tak, że chłopiec, który ma 12 lat i jest w swojej grupie najlepszy, to nie on dochodzi do tego najwyższego poziomu, tylko inni, którzy tych najlepszych gonią. Zawsze oglądam zachowania trenerów z przeciwnej drużyny, gdy grają dzieci z akademii, bo to jest też forma scoutingu trenerów. Są młodzi trenerzy, którzy merytorycznie prezentują się świetnie, a ich wiedza taktyczna jest na dużo wyższym poziomie niż moja, ale według mnie w Polsce lubimy przesadzać. U nas często jest białe, albo czarne. Kiedyś odeszliśmy od tego podejścia, że najważniejszy jest charakter i zaczęliśmy kierować się w stronę taktyczną, ale dzisiaj tej taktyki jest już dla mnie za dużo. Na pewno za dużo, gdy rozmawiamy o szkoleniu dzieci. To musi być coś pomiędzy. Taktyka jest ważna, ale najważniejsze są dla mnie u trenera umiejętności miękkie. Trener może się pomylić, zrobić złe ćwiczenie, źle zareagować w meczu, ale jeśli widzę, że on potrafi rozmawiać z zawodnikami, że zawodnicy wychodzą po treningu zadowoleni i zmotywowani, żeby przyjść na kolejne zajęcie, czują się częścią zespołu, to wiem, że ci zawodnicy i trener w naturalny sposób będą się rozwijać. Jeśli jakiś trener będzie wszystko wygrywał, ale będzie miał w drużynie zawodników, którzy w ciągu miesiąca zagrają 10 minut, to dla mnie nie jest to dobry.

Wolę pracować z gorszym trenerem merytorycznie, ale takim, który zwraca uwagę na ludzkie aspekty. Wolę trenera, który podejdzie do zawodnika i zapyta go, jak mu idzie w szkole, albo czy jest zadowolony. To jest dla mnie najważniejsze w szkoleniu młodzieży. Wiadomo, że inaczej jest w U-19, a inaczej w U-13, ale to nie znaczy, że w drużynie U-19 o tym zapominamy. Teraz przygotowałem ankietę i wysłałem do wszystkich trenerów od drużyny rezerw do U-14, w której zawodnicy anonimowo będą oceniać szkoleniowców. Z taktyki, może jest tam jedno pytanie. Reszta to pytania typu: Czy trener jest cierpliwy? Czy jest pozytywny? Czy słucha zawodników? To jest dla mnie ważniejsze.

"W Widzewie natomiast wszystko mi pasowało. Wiedziałem, że to jest klub, który ma niesamowity potencjał, ma tradycję i wielu kibiców, co jest bardzo ważne".

Mówiłeś również, że zanim dołączyłeś do Widzewa, to miałeś kilka telefonów z innymi ofertami pracy? Zdradzisz, gdzie było najbliżej, żebyś pracował?

Gdzie było najbliżej, nie powiem, ale niektóre oferty były już na etapie negocjacji. Było też kilka telefonów z zapytaniem, czy byłbym zainteresowany. Wtedy z różnych przyczyn odpowiadałem, że raczej nie. Czasami nie ukrywam, że odmawiałem ze względu na aspekt finansowy. Miałem też taką przewagę, że pracowałem w telewizji i mogłem sobie pozwolić, żeby odejść z Legii, kiedy czułem, że to już nie było dla mnie. Pewnie gdybym nie miał tej drugiej pracy, to musiałbym się zastanowić, ale pracując w telewizji, miałem komfort, że nie musiałem przyjmować oferty z klubu, co do którego projektu nie byłem przekonany. W Widzewie natomiast wszystko mi pasowało. Wiedziałem, że to jest klub, który ma niesamowity potencjał, ma tradycję i wielu kibiców, co jest bardzo ważne. Akademia może nie jest na takim poziomie, na jakim byśmy chcieli, ale ma to swoje plusy. Możesz tutaj coś zbudować. Akademię zaczął budować Maciej Szymański i dla mnie było to ważne, że mogę tutaj wykorzystać swoje doświadczenie zdobyte zarówno w Hiszpanii, jak i w Polsce.

CZYTAJ TAKŻE: Obrońca Widzewa: To był najcięższy moment w mojej karierze

Osoba Macieja Szymańskiego była jednym z powodów, dla którego wybrałeś właśnie ofertę Widzewa?

Widać, że Maciej Szymański po prostu zna się na piłce. Podobało mi się to, że ja i Maciej Szymański nie byliśmy kolegami. Spotkaliśmy się parę razy na konferencjach i to wszystko. Mógł wyjść z założenia: „dyrektorem Akademii zostanie mój kolega i będę miał wszystko pod kontrolą”. Maciej Szymański wolał iść inną drogą. Zauważył, że mamy podobne podejście do piłki i dlatego chciał mnie zatrudnić. Zaimponował mi tym, że nie poszedł na łatwiznę.

Z rzeczy, których nauczyłeś się w Hiszpanii, przeniosłeś już coś na polski grunt?

Ja bardzo dużą uwagę zwracam na technikę i będę chciał w tym aspekcie wprowadzać jakieś zmiany. To nie jest jednak tak, że przychodzę i mówię: „panowie, dzisiaj zwracamy większą uwagę na technikę”. To by było za łatwe. Trzeba przekonać trenerów do tego, że to jest dobre i jak zaczniemy dbać o to już od dzisiaj, to za kilka sezonów ten średni poziom będzie wyższy i w taki sposób będziemy się rozwijać. Zwracam też uwagę na rozwój trenerów. Lubię rozmawiać z trenerami i wymieniać się spostrzeżeniami. Chcę, żeby oni mówili mi, jak widzą niektóre rzeczy. Gdy oglądam treningi, to chcę o nich z nimi porozmawiać. Mam dużo pomysłów, ale wiem, że nie każdy mój pomysł jest dobry, dlatego jestem otwarty, żeby inni mówili mi wprost, co myślą. Z bardziej konkretnych rzeczy, to od następnego sezonu zaczniemy pracować z kamerami „GOPro”. Raz na jakiś czas trenerzy będą trenować z kamerami na piersi, żeby widzieli później co mówią do zawodników i jak mówią. Później ja też będę mógł z trenerami na ten temat rozmawiać. Bardzo ważne jest, żeby trener zwracał uwagę na każdego zawodnika. Tego nauczyłem się w Hiszpanii. Kiedyś powiedziano mi, że istotne jest, żeby zawodnik nie opuszczał treningu z myślą, że go nie zauważyłeś. Musisz przynajmniej raz wypowiedzieć jego imię, dać mu wskazówkę. Takie małe rzeczy pomagają zawodnikom. Mogę stać z boku i oglądać trening, ale nie zawsze wszystko zobaczę i usłyszę, a dzięki takim kamerkom będzie inaczej.

A co oceniłeś pozytywnie w Akademii? Były takie obszary, o których powiedziałeś po krótkiej analizie: „to funkcjonuje prawidłowo, tego nie ruszamy”?

Tak. Na pewno merytoryka i wszystko, co związane z taktyką, jest na bardzo wysokim poziomie. Jeśli chodzi o te elementy to szczerze mówiąc nic nie zmieniłem. Trzeba tylko pilnować, żeby tego nie było za dużo. Ja i koordynatorzy musimy pamiętać, że to jest ważne, ale nie najważniejsze.

"Dla mnie sygnałem, że idziemy w dobrym kierunku i robimy postęp, będzie regularna gra przez kilka sezonów naszych zespołów (U-15, U-17 i U-19) w Centralnej Lidze Juniorów"

Ile czasu upłynie zanim Akademia Widzewa będzie taśmowo produkowała graczy mogących stanowić o sile pierwszej drużyny, którzy z kolei później mogliby zostać sprzedawani za duże pieniądze? Coś jak w przypadku Lecha Poznań.

Wystarczy zerknąć, ile lat Akademia Lecha Poznań dobrze funkcjonuje. Ich systematyczna praca trwa pewnie jakieś 10 lat. Cały klub musi mieć wizję, a nie zmieniać pomysły co dwa lata. Paradoksalnie, najważniejszym pracownikiem w akademii jest trener pierwszego zespołu, bo to on finalnie decyduje, czy daje szansę młodym, czy nie. W szkoleniu nie można iść na skróty. Ja też chciałbym ci powiedzieć, że nie musimy czekać pięciu lat, tylko dwa, ale wszystko ma swój proces. Dla mnie sygnałem, że idziemy w dobrym kierunku i robimy postęp, będzie regularna gra przez kilka sezonów naszych juniorów (U-15, U-17 i U-19) w Centralnej Lidze Juniorów. Teraz mamy sytuację, że nasza drużyna U-15 w końcu awansowała do CLJ, U-17 walczy dopiero o awans, a U-19 jest dopiero pierwszy sezon i jest w trudnej sytuacji. To nam pokazuje ile jeszcze pracy musimy wykonać.

CZYTAJ TAKŻE: Widzew myśli o nowym sezonie. Rydz: Musimy zwiększać nakłady na pierwszy zespół

Jest położony nacisk na to, żeby druga drużyna awansowała do trzeciej ligi? Rezerwy ŁKS-u grają nawet w 2. lidze, ale czy utrzymywanie drugiego zespołu na szczeblu centralnym nie będzie trochę finansową kulą u nogi?

Wiadomo, że to nie są tanie rzeczy, ale ważne jest dla nas, żeby do trzeciej ligi nasze rezerwy awansowały, bo to już jest odpowiedni poziom, żeby młodzi zawodnicy się rozwijali. Czwarta liga to jednak za niskie wymagania. Niestety awansować z czwartej ligi jest bardzo trudno. Od początku mojego pobytu w klubie praktycznie wszystko wygrywamy w czwartej lidze. Mieliśmy tylko jeden remis, z RKS-em Radomsko, a mimo to cały czas mamy cztery punkty straty do lidera, a tylko jedna drużyna może awansować. To pokazuje, że możesz robić wiele rzeczy bardzo dobrze, a może to nie wystarczyć. Uważam, że do trzeciej ligi musimy awansować, a jeśli za parę lat uda się dostać do drugiej ligi, to warto próbować. To już ludzie z klubu muszą sprawdzić, jak sobie z tym poradzić finansowo (śmiech). Musimy jednak odmłodzić naszą drużynę rezerw i to też powiedziałem w klubie. Potrzebujesz kilku doświadczonych graczy, ale tylko kilku, którzy dodadzą jakości i będą mieli odpowiedni charakter. Nie zrobimy tego w jednym okienku transferowym, ale jeśli zrobimy to w ciągu kilku okienek, to sprawi to, że ten proces odmładzania zespołu nie będzie tak gwałtowny. Wszyscy w klubie zgodzili się, co do tej kwestii i mam nadzieję, że wkrótce zacznie się to zmieniać.

Widzewowi bardzo zależy na drużynach juniorskich grających w Centralnej Lidze Juniorów. W ŁKS-ie natomiast większy nacisk kładą na drużyny seniorskie. Dlatego u rywali zza miedzy istnieją trzy drużyny seniorskie.

Są plusy i minusy. Nie mówię, że rozwiązanie ŁKS-u jest złe. Jest po prostu inne. Jeśli będziemy mieli wyróżniającego się 17-latka i tak przesuniemy wyżej. Nie będziemy go trzymać na siłę w tej Centralnej Lidze Juniorów. Celem tego wszystkiego jest, żeby i tak grał w pierwszym zespole, więc jeśli będzie na tyle dobry, że może tam być, to tam będzie. Musimy uważać, żeby za szybko kogoś nie przenieść wyżej, bo jeśli tak będzie, to taki zawodnik może się spalić, będzie musiał wrócić do swojej drużyny i tam się odbudować, a to zajmuje więcej czasu. Lepiej dać go do gry troszkę później, niż za szybko. Statystyki pokazują, że na pewnym etapie musisz już mieć debiut w piłce seniorskiej, dlatego ważne jest, żeby rezerwy grały w trzeciej lidze. W czwartej lidze może się taki zawodnik wypromować, ale w trzeciej będzie po prostu łatwiej to zrobić. W Hiszpanii rzadko młodzi zawodnicy chcieli szybko przechodzić do wyższych lig, bo tam rozgrywki juniorskie stoją na bardzo dobrym poziomie. W Polsce też jest oczywiście Centralna Liga Juniorów U-19, która jest na bardzo wysokim poziomie. Tam jest naprawdę bardzo ciekawa rywalizacja, ale piłkarsko Hiszpania i Polska to są trochę inne światy. W Polsce musimy bardzo szybko dawać młodego gracza do pierwszego zespołu, bo sam jego wiek sprawia, że interesują się nim skauci innych klubów. W Hiszpanii natomiast zawodnik nie ma takiej presji. Tam możesz przejść do pierwszej drużyny w wieku 21 lat, a i tak będziesz uważany za młodego, z dużym polem do rozwoju. Jak oglądam teraz mecze ligi hiszpańskiej, to widzę tam zawodników, których trenowałem. Oni debiutują w wieku 20-21 lat, a w Polsce jednak uważam, że panuje takie przeświadczenie, że zawodnik powinien mieć za sobą grę w pierwszej drużynie parę lat wcześniej.

CZYTAJ TAKŻE: Noah Diliberto o grze na Widzewie: „Wszystko jest dziesięć razy większe i głośniejsze”

Mówiłeś wcześniej o kompetencjach miękkich trenerów. Jak oceniasz pod tym względem trenera rezerw Michała Czaplarskiego?

Widzę po nim, że jest bardzo zaangażowany i nakręcony. Trener Czaplarski chce zwracać uwagę na każdy detal i dba o tych chłopaków, co bardzo mi się podoba. W ogóle muszę powiedzieć, że podoba mi się podejście trenerów w Akademii Widzewa, bo widzę, że oni ze sobą rozmawiają i potrafią powiedzieć do siebie: „ten chłopak powinien zagrać u ciebie już w wyższym roczniku”. Gwarantuję, że nie w każdym klubie tak to wygląda, bo często jest tak, że trenerzy nie chcą oddawać swoich najlepszych zawodników do starszego rocznika, bo chcą wygrywać. Wracając do trenera Czaplarskiego, to na pewno czuje jakąś presję, bo chce wprowadzić zespół do trzeciej ligi i dostać szansę poprowadzenia tam drużyny. Ja też nie chcę za bardzo wypowiadać się jeszcze o trenerach i ich oceniać, bo jestem tutaj za krótko.

Muszę też zapytać o tatę…

Czekałem na to.

Ale tylko o jedną rzecz chciałem zapytać, jeśli chodzi o Jana Urbana.

Dobra, dawaj.

Słyszałem, że w II lidze ktoś z Widzewa badał zatrudnienie Jana Urbana. Rozmawiałeś kiedykolwiek z tatą o pracy w Widzewie?

Już to słyszałem. Ktoś mi o tym opowiadał, ale nigdy nie mówił mi, że miał jakąś propozycję z Widzewa. Zapytam się go z ciekawości, ale nie kojarzę, żeby otrzymał ofertę prowadzenia Widzewa.

Kibice Widzewa i Górnika za sobą nie przepadają, ale nie miałbyś nic przeciwko, jakby w tym sezonie Górnik sięgnął po mistrzostwo Polski?

Myślę, że kibice się na mnie nie obrażą, jeśli powiem, że skoro my nie mamy szans na mistrzostwo, to chciałbym, żeby zdobył je Górnik. Będzie o to bardzo ciężko, a sukces tak naprawdę już osiągnęli swoimi wynikami. Cieszę się, jak widzę ich grę, bo wiem ile pracy i wysiłku to wszystko kosztuje. Też trafił im się taki sezon, że ta czołówka gubi mnóstwo punktów, więc niech walczą.

Teraz w Widzewie jest Daniel Myśliwiec, który radzi sobie świetnie i niech tak będzie jak najdłużej, ale czysto hipotetycznie, czy Jan Urban poradziłby sobie w Widzewie? Jak uważasz po tym, jak zdążyłeś już trochę poznać Widzew od środka?

Powiem szczerze, że bywam na spotkaniach pionu sportowego i mam wrażenie, że trener Myśliwiec bardzo pasuje do Widzewa. Pasuje do wizji klubu, do tego, co Widzew chce osiągnąć i jak chce grać. A co do mojego taty, to odpowiem właśnie jego słowami. Kiedyś ktoś zapytał go w jednym z klubów: „a może wzięlibyśmy Piotrka na dyrektora Akademii?”, na co mój tata odparł: „Jeden Urban w klubie wystarczy”.

CZYTAJ TAKŻE: Były piłkarz Widzewa o braku gry na nowym stadionie: "Byłem zawsze dziwnie pomijany"

Piotr Urban (6)

Piotr Urban - z Widzewa do Legii?